Jaarverslag 2004

Aan allen die via ons het Chilenje Transit Home financieel, materieel, of op andere manieren steunen of gesteund hebben.

We hadden ons voorgenomen alleen jaarverslagen te gaan sturen aan degenen die daar om vroegen. Bij nader inzien sturen we dit verhaal toch aan liever iedereen met wie we contact gehad hebben sinds ons vorige, tussentijdse, verslag twaalf maanden geleden. Het is gewoon een eigen behoefte, om een beetje verantwoording af te leggen, en om iets meer contact te hebben dan door alleen maar bankafschriften op te bergen.

Nieuwe foto’s en nieuwe rechtstreekse woorden van Deborah Chibonga zijn er deze keer niet bij. Vrij regelmatig krijgen we via onze contactpersoon Zoe woorden van dank terug, voor onze bijdragen en voor onze trouw. Maar: Deborah is al een paar maanden ziek, dus nog minder dan anders zien we kans om haar met indringende vragen lastig te vallen. Blijkbaar wordt het huis dan gerund door de hulpmoeders. Hoe dat precies is georganiseerd, daar zouden we wel graag meer van weten. Zoe willen we niet met meer vragen lastig vallen dan het dagelijkse bedrijf nodig maakt, want dat is al zo veel, en ze doet al zo veel. Iemand zou er ooit eens heen moeten met een hele lijst bedrijfsmatige vragen, om meer inzicht te krijgen, en, vooral ook, om een basis te leggen voor misschien ooit een succesvolle sponsoring van de gewenste uitbreiding, waarover hieronder meer.

We hebben ons, toen we door onze aanvangsdonatie in october 2003 met het huis in contact waren gekomen, twee globale doelen gesteld, naar aanleiding van Zoe’s rapportage van de noden en behoeften. Ten eerste ondersteuning van de gewenste capaciteitsuitbreiding van het huis, en ten tweede blijvende ondersteuning in het dagelijks leven (inclusief medische zorg, schoeisel, schoolgeld, kleding, betaling assistentie, onderhoud huis).

Over die capaciteitsuitbreiding het volgende. Op 10 maart hebben we 4000 euro gestuurd met de bedoeling, daar een zetje aan te geven. Daarvoor zijn bouwmaterialen aangeschaft (bakstenen, planken, zand en cement), waarmee het bestaande huis, een betonnen vierkamerwoning, zou kunnen worden uitgebreid. Een overheidsinstantie die had toegezegd gratis voor de arbeid te zorgen heeft het vooralsnog laten afweten. De materialen zijn in de opslag gegaan. Van deze 4000 euro is verder nog de lekkende drainage vernieuwd, en zijn er schoolgelden betaald.

Intussen wordt ook gezocht naar nieuwbouw of aankoop van een bestaand (veel) groter gebouw. Eigenlijk zou men 50 kinderen willen kunnen huisvesten, plus faciliteiten als voldoende toiletten, kantoorruimte, werkruimte voor brei-moeders, enz enz. Meer dan aannemelijk, als je bedenkt dat er nu steeds tussen de 20 en 30 kinderen verblijven in een
4-kamer-huis. Maar bij zowel nieuwbouw als aankoop gaat het om bedragen van een andere orde dan waar ons fonds in kan voorzien.

Dit werd duidelijk toen in november op uitnodiging van de Interkerkelijke 40-dagenactie Laren-Blaricum-Eemnes een uitgewerkt voorstel met begroting voor nieuwbouw op tafel kwam. Er waren daar verschillende vraagtekens bij te plaatsen (Deborah was al ziek, en het is ons nooit preces duidelijk geworden wie de stukken had opgesteld; een aannemersbedrijf, lijkt het), maar vooral bleek toen, dat de voorziene plannen de capaciteit van de 40-dagenactie ver te boven gingen, laat staan de onze.

Kortom, het doel van ondersteuning van uitbreiding is nog niet bereikt. Het tweede doel, de geregelde steun, wel. Van jullie komen giften binnen van allerlei aard: maandelijkse, jaarlijkse, incidentele, kleinere en grotere. In het begin was moeilijk te overzien hoeveel we op den duur op geregelde basis zouden kunnen gaan overmaken. Na onze oorspronkelijke donatie van 2500 euro in october hebben we uit de binnengekomen giften eerst de genoemde 4000 euro gestuurd, en toen op 28 mei nog eens 2000. Dit laatste bedrag is opgegaan aan dagelijkse noden en behoeften, daarbij inbegrepen nieuwe bedden en beddegoed voor nieuwe kinderen.

Daarna hebben we aanvankelijk op grond van wat er maandelijks binnenkwam besloten tot een tweemaandelijkse storting van 400 euro, die we hebben gedaan eind juli, september en november. Maar er zijn donateurs blijven bijkomen, en in het nieuwe jaar is dat 600 geworden. Blijkens Deborah’s dankbetuigingen, en ook blijkens Zoe’s onverdroten medewerking waarover zo meteen meer, dragen we op deze manier reëel bij. Jullie, Zoe en wij vormen een soort ondersteuningsorganisatie. Wij zijn blij en dankbaar voor jullie bereidheid om hieraan mee te doen, en voor jullie vertrouwen in ons. We generen ons dat we nog altijd lang niet op alle reacties op onze eerste oproep van anderhalf jaar geleden persoonlijk en behoorlijk hebben gereageerd. De respons is daarvoor te groot geweest, en allerlei praktische gevolgen te talrijk en te tijdrovend.

Op het gebied van de geregelde steun is nog meer aardigs te melden. Kort na de oprichting van de stichting op 9 januari kwamen we op het idee om eens te informeren of we met het inzamelen en opsturen van gedragen kinderschoenen in goede staat soms nog een leuke aanvulling konden geven. Deborah had te kennen gegeven dat de kosten van schoeisel, nodig voor de kinderen die naar school moeten, een van haar ergste kopzorgen waren. Het antwoord was dan ook bevestigend, en op 16 april hebben we een eerste doos met 5 kilo schoenen gestuurd, verzameld bij vrienden met kinderen.

Daarna hebben we bevriende scholen benaderd, en via briefjes met korte uitleg en inzameldozen zijn toen aanzienlijke hoeveelheden begonnen binnen te komen, van, vooral, Het Kockenest in Kockengen (door de bemiddeling en hulp van directeur Henk Groen), de Montessori Basisschool in Loenersloot (waar Mieke werkt), de Peuterspeelzaal
’t Hummeltjeshonk hier in Loenen (door de bemiddeling van ons beider oud-leerling Kitty Stokhuyzen-Hooikaas), en de Dr Boekmanschool in Amsterdam (door de bemiddeling van Bens cursist Ignacio Balestra).

Het volgende intelligente idee was dat dan sokken misschien ook wel handig waren; en inderdaad; dus die kopen we erbij in de Action-winkel in Amsterdam. Weer een volgende stap was, te vragen hoe het stond met de belangstelling voor gedragen kleren in goede staat. Ook met die interesse bleek groot, dus onze inzamelingsvraag is dienovereenkomstig verbreed, en de inhoud van onze zendingen ook. Tot het eind van het kalenderjaar hebben we, over het algemeen elke week, in totaal 32 dozen van 5 kilo verstuurd, in het begin met schoenen, later half om half met schoenen en kleren. Tot onze verbazing blijkt er zelfs behoefte aan winterkleding te zijn, omdat in onze zomermaanden temperaturen in Zambia wel onder de 10 graden zakken. Nu, in maart 2005, zijn we, na raadpleging van Zoe, overgestapt op een doos per 2 weken.

We ontkomen er niet aan hier te vermelden dat wij de kosten van sokken, dozen, verzending, en verdere onkosten zoals de jaarlijkse bijdrage aan de Kamer van Koophandel, de foto-afdruk bij onze brief van maart, en de postzegels dezer, zelf betalen, omdat wij zo onze garantie overeind houden dat het bijeengebrachte geld, op de bankprovisie na, voor 100% bij de instelling terecht komt. Van nogal wat kanten is ons bevestigd dat dat nou juist een van de aantrekkelijkheden van dit project is. Bovendien voelen we ons zo ook prettiger tegenover jullie dan als wij alleen het werk bijdroegen en aan anderen de eurootjes vroegen. Om dezelfde redenen betaalt Zoe haar onkosten zelf: zij moet voor de ontvangst van de dozen iets betalen aan de postbeambte, en reist elke keer 8 km op en neer om de geldzendingen en de dozen te bezorgen.

Dit neemt niet weg dat we erg dankbaar zijn voor verschillende incidentele bijdragen die zijn gedaan niet als donatie maar als sponsorgift voor specifieke onkosten, met name door Visiemakelaars in Almere voor de portokosten van onze eerste rondzendbrief, en door Martha de Vreeze, Henk en Marianne Groen, en José van Mechelen voor verzendkosten van wekelijkse dozen. We hebben ons vrij gevoeld om zulke bijdragen buiten de 100%-regel te houden, omdat ze ons onder die voorwaarde zijn geschonken. Dergelijke uitgaven en inkomsten zijn ook niet opgenomen in het financieel jaarverslag hieronder.

Het mooiste verhaal over de schoenen komt nog. Martha de Vreeze heeft de Schoenenboerderij Beukeboom in Eemnes bereid gevonden de voorraad onverkochte kinderschoenen aan ons doel te doneren: een grote hoeveelheid beeldschone gloednieuwe schoenen in letterlijk alle soorten en maten. We sturen daar nu in elke doos 2 paar van mee, om het niet te abrupt in de gaten te laten lopen bij potentieel hierin geïnteresseerde douane- en post-beambten.

Tot zover ons verslag van onze activiteiten in 2004. Het zou kunnen dat we dingen vergeten zijn. In dat geval sorry, en meld het graag. De statuten van de stichting schrijven voor dat er een financieel jaarverslag wordt opgesteld dat aan wettelijke eisen voldoet en de handtekening van een accountant krijgt. Als boekhoudkundige analfabeten zijn we opgelucht en dankbaar dat onze begunstiger en toeverlaat Peter Boting Mr J.J.(Hans) Slof AA/FB van het accountantskantoor Slof & van der Meer in Loosdrecht bereid heeft gevonden voor ons een Accountantsrapport en Jaarrekening op te stellen. Dit stuk telt elf bladzijden en is dus niet goed op deze manier mee te sturen. Je vindt hieronder een bijlage met de essentiële gegevens, voorzover we die zelf hebben kunnen begrijpen, althans overtikken. Het origineel, evenals alle bonnen en bankafschriften, zijn te allen tijde, althans tot zes jaar na dato, bij ons te bezichtigen.

Wat de aftrekbaarheid van giften voor de aangifte van de inkomstenbelasting betreft nog dit. Inmiddels is ons gebleken dat de voorwaarden en procedures ter verkrijging van het CBF-keurmerk voor goede doelen zo omvangrijk en trouwens ook kostbaar zijn, dat dat voorlopig boven onze macht gaat. Het lijkt ons toch misschien meer iets voor grootschaliger organisaties. Wie wil aftrekken en met controlevragen zou worden geconfronteerd is welkom om naar ons te verwijzen voor uitleg en verantwoording. Of dat dan tot acceptatie leidt blijft een vraag die pas beantwoord zal worden als er daadwerkelijk ooit controlevragen worden gesteld.

Nieuwe bestuursleden zijn nog niet tot ons stichtingsbestuur toegetreden. Hoewel Hans Slof zegt dat voor een stichting van deze omvang het ideale aantal bestuursleden een oneven aantal onder de twee is, zitten we nu eenmaal met een even aantal boven de een, en zouden toetredingen dus meer dan welkom zijn. We hebben op dit punt ook nog niet echt hard gezocht. Misschien gaan we dit jaar toch maar eens hier of daar iemand benaderen. Want wel duidelijk is, dat we hiermee doorgaan. Dus we hopen: jullie ook.

Dan nog wat informatieve dingen. We komen maar langzaamaan meer concreets te weten over het Chilenje Transit Home, omdat we met Deborah zelf geen rechtstreeks contact hebben, en Zoe niet meer willen lastigvallen dan waar direct aanleiding toe is.

Het Transit Home is geen gewoon weeshuis, maar een doorgangshuis: geprobeerd wordt, kinderen bij familie onder te brengen of anders geadopteerd te krijgen. Als ze 12 geweest zijn, gaan ze naar weeshuizen van het Rode Kruis, waar ze elementaire beroepsopleidingen krijgen zodat ze daarna voor zichzelf kunnen zorgen. Jaarlijks verblijven in totaal ca 50 kinderen in het Transit Home. De vreselijke oorzaken waardoor ze daar terecht komen hebben we in onze eerdere brieven opgesomd. Wat we hier vertellen zijn we te weten gekomen doordat een van jullie ons vroeg: waar blijven ze dan als ze 12 zijn. Zulke concrete vragen zijn altijd erg welkom.

Over de locatie van het Transit Home, de wijk Chilenje, volgt hier Zoe’s beschrijving.
Now concerning the kilometers I travel from home to Chilenje… it’s about 8 kilometers
from my house to where the House is situated.. It is South from the city centre and is
about 6 km from there.. It is situated in what we call compounds here in Zambia,
meaning high density areas where people with very low income live… they are
basically old houses built a long time ago with some built during our colonial era…
but slowly people are pulling down the old homes for better structures…it’s an area
which usually has problems with water supply, and electricity goes even when it is
just drizzling (raining).. It has a lot of crime too but they are trying to alleviate this
problem by introducing police posts… the roads are also bad.. it’s situated near similar
compounds with similar characteristics..it’s more or less detached from the low
density areas… so that’s how you can describe Chilenje…

Via internet kun je ook meer te weten komen over Chilenje. Van wat meer systematische studie onzerzijds is het nog niet gekomen.

Verder zijn we in aanraking gekomen met, en hebben we ons geaboneerd op, de Zambia Nieuwsbrief, kwartaalblad van de Werkgroep Zambia. In deze werkgroep zitten mensen die op verschillende manieren in Zambia hebben gewoond en gewerkt. De Nieuwsbrief is grotendeels een (vertaalde) knipselkrant met berichten uit de Zambiaanse pers, in allerlei rubrieken zoals Politiek Binnenland, Economie, Mijnbouw, Landbouw en Voedsel, Onderwijs, Cultuuur, Religie, Gezondheidszorg, Toerisme, Natuur en Milieu.

Daarnaast is er ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van Zambia een tweetalig (engels-NL) boek met foto’s en artikelen verschenen over allerlei aspecten van de Zambiaanse samenleving en de ontwikkelingen daarin. Zowel de Nieuwsbrief als het boek zijn erg interessant. Daarom vermelden we hoe wie dat wil ze kan krijgen.

Inside Zambia 1964-2004. ISBN 90-73726-53-0. 24,95 euro inclusief verzendkosten,
te bestellen bij wgzambia@yahoo.co.uk of bij
Werkgroep Zambia, Lombokstraat 8, 3818 CV Amersfoort.
Meer informatie op http://home.tiscali.nl/zambia.
Zambia Nieuwsbrief 4x per jaar, donatie minimaal 12 euro, giro 44.73.757 ten name
van Werkgroep Zambia, Wageningen. Aanmelden via hetzelfde emailadres of
postadres als genoemd bij het boek.

Graag vermelden we nog dat als je ooit hoort van mensen die Zambia gaan aandoen en die genegen zijn met ons contact te hebben, we daar heel graag van horen.

Tenslotte. Onze zoon Geert heeft de hele serie foto’s en de drie korte filmpjes die Goof van de Winkel een jaar geleden in het Transit Home maakte ingescand en op CDRom gezet. Eén van deze foto’s hebben we meegestuurd met onze brief in maart vorig jaar. De rest en de filmpjes willen we op deze manier beschikbaar maken voor wie er belang in stelt. Goof vindt dit goed. CDRom lijkt ons voor zowel foto’s als filmpjes een geschikter verspreidings-medium dan e-mail, omdat de capaciteit van de internetverbinding dikwijls te beperkt is voor dit doel. Als je interesse hebt voor een CDRom, en je laat ons dit weten, liefst via de mail, dan zorgen wij dat je hem krijgt. We zeggen erbij dat de filmpjes zonder geluid zijn, en bij normaal afspelen klein. Ze zijn wel te vergroten voor wie voldoende computerwise is; maar dan wordt het beeld grof van structuur, waarmee het overigens soms niet oninteressanter wordt. Op één filmpje zie je een groep zingende kinderen, op een tweede interieuropnamen van het huis (vooral bedden), en op het derde exterieuropnamen van huis en binnenplaats.

Een hartelijke groet van

Ben en Mieke.

PS: Binnenkort hopen wij over te stappen op het volgende e-mail-adres:
benbal@caiway.nl
PS: het Postbankrekeningnummer van de stichting is 4263322 Stg Deborafonds te
Loenen a/d Vecht, en wie de Rabobankrekening gebruikt mag dat als voorheen
blijven doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.